Πανίδα

Στα ορεινά και ημιορεινά: Σκατζόχοιρος, Λαγός, Σκίουρος, Ρυγχοσκαπτοποντικός, Χιονοποντικός, Λύκος, Αλεπού, Νυφίτσα, Κουνάβι, Βίδρα, Αγριόγιδο, Αγριογούρουνο, Ελάφι, Ζαρκάδι, Αγριόγατα και πολλά άλλα.

Λύκος (Canis lupus)

” Ο λύκος σύμφωνα με το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλόζωων της Ελλάδας, θεωρείται απειλούμενο και κατατάσσεται στην κατηγορία «τρωτά» “.

Είναι το μεγαλύτερο είδος της οικογένειας Canidae στη χώρα μας. Ζει κυρίως στις ημιορεινές και ορεινές περιοχές της Κ. και Β. Ελλάδας. Προτιμά μεγάλα και πυκνά δάση, βρίσκεται όμως και σε πεδινές περιοχές που γειτνιάζουν με δάση. Τρέφεται με οπληφόρα, μικρά θηλαστικά και ψοφίμια.

Ζει σε οικογενειακές ομάδες και το χειμώνα ενώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν αγέλες των 10-15 ατόμων. Το είδος αντιμετωπίζεται εχθρικά από τους κτηνοτρόφους, λόγω των ζημιών που προκαλεί στην κτηνοτροφία.

Το νοτιότατο άκρο εξάπλωσης του είδους στη χώρα μας θεωρείται η Ευρυτανία και ένα από τα νοτιότερα στην Ευρώπη. Περιλαμβάνεται επίσης στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 92/43/EEC

Ζαρκάδι (Capreolus capreolus)

Το ζαρκάδι προτιμά αραιά δάση πλατύφυλλων, καθώς και μικτά με αρκετά διάκενα. Κυρίως προτιμά τα άκρα των δασών και αποφεύγει τα πυκνά δάση κωνοφόρων. Είναι είδος ημερόβιο και ζει σε μικρές οικογενειακές ομάδες. Είναι είδος μονογαμικό και η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει τον Ιούνιο και διαρκεί μέχρι τον Αύγουστο. Στη χώρα μας το είδος κατατάσσεται σύμφωνα με το κόκκινο βιβλίο στην κατηγορία «τρωτά» και προστατεύεται. Ο κυριότερος άρπαγας είναι ο λύκος ενώ το είδος σε αρκετές περιοχές κινδυνεύει από τη λαθροθηρία.

Αγριογούρουνο (Sus scrofa)

Ζει σε μεγάλη ποικιλία βιοτόπων. Στη χώρα μας η κατανομή του έχει περιοριστεί στην ημιορεινή και ορεινή ζώνη. Προτιμά δάση δρυός, καστανιάς και οξιάς, αλλά και γεωργικές καλλιέργειες που γειτνιάζουν με δασικές εκτάσεις. Ανεβαίνει σε μεγάλα υψόμετρα σχεδόν μέχρι τα δασοόρια. Είναι είδος κοινωνικό και ζει σε οικογενειακές ομάδες. Είναι είδος πολυγαμικό και η αναπαραγωγική περίοδος αρχίζει το Δεκέμβριο. Ο κυριότερος εχθρός του είναι ο λύκος ενώ σε κάποιες περιοχές το παράνομο κυνήγι ευθύνεται για τη μείωση του πληθυσμού.

Αγριόγιδο (Rupicapra rupicapra)

Απαντάται στη Β. και Ν. Πίνδο, στη Στερεά Ελλάδα, στον Όλυμπο και στη Ροδόπη. Ζει σε μεγάλα υψόμετρα και προτιμά δάση κωνοφόρων και πλατύφυλλων με απόκρημνα βράχια. Η τροφή του ποικίλλει εποχιακά. Είναι είδος ημερόβιο και συγκροτεί μικρές αγέλες. Είναι πολυγαμικό και η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει το Νοέμβριο. Γεννά 1-2 μικρά. Περιλαμβάνεται στο Κόκκινο βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδος στην κατηγορία «Σπάνια» και απαγορεύεται το κυνήγι.

Αγριόγατα (Felis silvestris)

Είναι είδος δασόβιο. Προτιμά μεγάλα και πυκνά δάση μακριά από ανθρώπινες δραστηριότητες. Τρέφεται με μικρά θηλαστικά, κυρίως τρωκτικά, λαγούς και πτηνά. Είναι είδος νυκτόβιο και φωλιάζει σε κουφάλες δέντρων ή βράχων. Είναι μονογαμικό και η περίοδος της αναπαραγωγής αρχίζει το Φεβρουάριο. Γεννά 2-4 μικρά. Περιλαμβάνεται στο Κόκκινο βιβλίο των Απειλούμενων Σπονδυλόζωων της Ελλάδος στην κατηγορία «κινδυνεύοντα».

Κίτρινος βομβητής (Bombina variegata)

Είναι είδος κοινωνικό και απαντάται σε ρυάκια, μικρές λίμνες και έλη. Η αναπαραγωγή του διαρκεί σχεδόν όλους τους μήνες του καλοκαιριού. Το νοτιότερο σημείο του βαλκανικού πληθυσμού του είδους βρίσκεται στον Κρικελοπόταμο της Ευρυτανίας. Το είδος περιλαμβάνεται στο παράρτημα ΙΙ της οδηγίας 92/43/EEC.

Χλωρίδα

Πανταβρέχει

Το φαράγγι ‘Πανταβρέχει’ σχηματίζεται από τα νερά του ορμητικού Κρικελοπόταμου και βρίσκεται στο χωριό Ροσκά του δήμου Δόμνιστας. Στην πραγματικότητα είναι απλώς το στενότερο πέρασμα του ποταμού ανάμεσα στα όρη Πλατανάκι και Καλιακούδα. Το μήκος του δεν ξεπερνά τα 100 μέτρα αλλά σε αυτήν την μικρή απόσταση, μπορεί να χορτάσει κανείς σαν να είχε δει όλα τα φαράγγια μαζί.

Η βιοποικιλότητα της περιοχής είναι εντυπωσιακή και ακόμα δεν έχει καταγραφεί πλήρως. Εδώ χύνονται πηγές από τα γύρω βουνά που συναντούν τον Κρικελοπόταμο συνθέτοντας ένα τοπίο μοναδικό στο οποίο… πάντα βρέχει! Ακόμα και οι βράχοι είναι καταπράσινοι από τα βρύα ενώ τα νερά σχηματίζουν υδάτινες κουρτίνες και μικρές λίμνες βάθους ενός μέτρου.

Φαράγγι Βίνιανης

Το φαράγγι της Βίνιανης ξεκινάει από χωματόδρομο που ενώνει τα χωριά Παλιά και Νέα Βίνιανη και καταλήγει στον Ταυρωπό, λίγο πριν το τοξωτό γεφύρι της Βίνιανης που συνέδεε το χωριό και το Καρπενήσι με μονοπάτι. Το φαράγγι καλύπτεται από βαθύσκιωτα πλατάνια καθ’ όλη τη διάρκειά του. Λίγο μετά το ξεκίνημά του υπάρχουν παλιοί νερόμυλοι που εξυπηρετούσαν την Παλιά Βίνιανη. Έχει 3 μικρούς καταρράκτες με το μεγαλύτερο ύψους 30 μέτρων. Το φαράγγι είναι εξοπλισμένο με πλακέτες στην κορυφή των καταρρακτών του.

Φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς

Το φαράγγι της Μαύρης Σπηλιάς βρίσκεται έξω από το χωριό Προυσός στη στρατιωτική γέφυρα της Καστανιάς. Στην αρχή του μονοπατιού υπάρχει μία πανέμορφη πέτρινη βρύση φτιαγμένη από τους ντόπιους μαστόρους. Ακολουθώντας το στενό μονοπάτι με τοίχο υποστήριξης συναντούμε μια ξύλινη γέφυρα και αμέσως μετά ένα δεκάμετρο καταρράκτη που σχηματίζει μια υπέροχη φυσική πισίνα με παγωμένα νερά και αμέσως πιο πάνω ακόμα έναν. Έχει πολλά κρυστάλλινα νερά με μικρούς καταρράκτες που προσφέρουν κολύμπι στις “βάθρες” της βάσης τους, ένα ξύλινο γεφυράκι που μαζί με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα συνθέτουν ένα μοναδικό τοπίο. Σ΄ έναν από τους καταρράκτες έχουν τοποθετηθεί σχετικές ασφάλειες για καταρρίχηση (rappel).

Η διαδρομή καταλήγει στη Μαύρη Σπηλιά, το κρησφύγετο των κατοίκων της περιοχής κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, αλλά και άλλων άσχημων εποχών για τη χώρα μας, όπου βρίσκουμε την τεράστια είσοδό της, μια λίθινη κατασκευή πλάτους περί τα 30 μέτρα.